Diwali

Nowa baza wypadowa w Pondicherry. Urocza promenada, francuskie piekarnie, post kolonialne klimaty i przemiłe towarzystwo, czyli syf jak w Tanzanii.

Wycieczka do Bangalore na Diwali - hinduistyczne święto światła.

Przejaźdżka autoriskhaw.

Dwóch Kedich.

Wyścigi.


Nie do końca udana próba dotarcia na wschód słońca na Nandi hills. Chwila medytacji nad porażką.

W trakcie Diwali z wygnania powraca Rama. Wedle tradycji hindusi zapalają lampy, żeby oświetlić mu drogę do domu. Pomimo wielu kampanii społecznych, nadal zamiast lamp najczęściej drogę wskazują mu odpalane co kilka sekund petardy - na północy Indii ponoć przez całą dobę, u nas na szczęście tylko od 6 rano do pólnocy.

Świętujemy po hindusku.

Samego Ramy nie udało nam się namierzyć, ale inne duszki owszem.

We własnej osobie

W związku ze zgłaszanym zapotrzebowaniem...

Indie

Krótki postój w Kuala Lumpur zaznaczony spotkaniem dekady (Monika, Robert - jeszcze raz wielkie dzięki!), i stało się - Bangalore przywitało mnie górami śmieci, dość chłodną nocą (a właściwie porankiem) oraz lokum, dla którego nazwa "nora" byłaby nobilitująca. Szybkie przystosowanie do nowych warunków i ruszyłem na podbój Indii.

Nowy hostel, nowi kumple - Amrinder, Vijesh i wasz niestrudzony (acz jak zwykle skromny) bohater. Zacnie pomagali mi rozpocząć pewną butelkę Johnny Walkera...

Podobnie jak w Indonezji, stosy śmieci zalegają tu na ulicach. Poniżej recycling po hindusku.

Pomimo wspaniałej atmosfery szybko ewakuowałem się do Mysore - w Bangalore niespecjalnie jest co oglądać.

Pałac Maharadży w Mysore. Po ogłoszeniu niepodległości urzędujący Maharadża został wybrany pierwszym gubernatorem.

Poza pałacem także samego Maharadzę można tu podziwiać niemal na każdym rondzie. Wieczorami oświeca swoim blaskiem szczęśliwych byłych poddanych.

A to właśnie byli poddani. Przy okazji dowiedziałem się, że trawnik można zamiatać.

I na zakończenie typowe skrzyżowanie w indyjskim mieście. Pan policjant stoi sobie cały dzień w budce i stamtąd wspomaga, obsługuje albo też zastępuje sygnalizację świetlną.

Terima kasi!

Smutno było opuszczać Indonezję, nawet z tym miłym mrowieniem w plecach przypominającym, że prawdziwa przygoda dopiero się rozpoczyna. Asieńka, Damian, jesteście naj naj. Terima kasi!

A to właśnie najlepsi ludzie pod indonezyjskim słońcem. Na rękach taty Szkrab Baobab.

Centralna Jawa

Tygodniowa wycieczka po centralnej Jawie. Już sama podróż samochodem przez 570 km dostarcza wrażeń na długie tygodnie, a potem...


Przechadzka po Dieng Plateau. Uprawiają tu ziemniaki i kapustę - prawie jak w domu, tylko 2,5 tys. metrów wyżej.

Kolory nie przestają zachwycać.

Andrzej na piedestale.

Borobudur - najważniejsza świątynia buddyjska w Indonezji.

Wschód słońca na Merapi. Niemal 36 godzin bez snu w pełni zrekompensowane.

Merapi. Skała na drugim zdjęciu pojawiła się po ostatniej erupcji dwa lata temu.

Hostel w Jogjakarcie. Po dniu pełnym wrażeń każdy wypoczywa, jak potrafi.

Idul Fitri

Ostatnie kilka dni upłynęło pod znakiem Idul Fitri, święta kończącego Ramadhan. Dobre strony: Dżakarta niemal całkowicie wymarła, gdyż pobożni muzułmanie zajęci są zapełnianiem skurczonych z głodu żołądków. Są to jedne z 18 dni w roku kiedy powietrze spełnia tu jakiekolwiek normy. Złe strony: wycie muezinów (naprawdę, inaczej określić tego się nie da) trwa teraz cały dzień.

Podbój co bardziej odległych dzielnic. Nie wszyscy świętują.

Z wujem na wysypisku, które stało się lokalizacją (architektoniczną).

Tradycyjnie w drugi dzień świąt 250 milionów indonezyjczyków wyrusza by odwiedzić wszystkich krewnych i pobratymców. Ewakuacja na Puncak i schronienie wśród pól herbacianych.



Wulkan Gede, około 3 tys. metrów nad poziomem morza. Narastający odór siarkowodoru informuje, że szczyt już blisko.


Droga na szczyt. Gorące źródła i szmaragdowe jezioro.



Pangrango. Też wulkan, tyle że wygasły.


I jeszcze ciekawostka na zakończenie. Znajomość polskich realiów przez indonezyjczyków nie przestaje mnie zaskakiwać...